![]() | FINISTERRE (The Vad Vuc) Pass dopo pass, la sabia mòla ‘l sass La mer à mes côtés efface les traces. Granei in dal mé cò, futugrafii cun lee, La vague continuera à mouiller le quai. Et je l’attends à Finisterre. Sass che spariss, Omm che nòda via, Granei purtaa da l’unda E luur sarann, la sabia mia. Svuià e scavà dal temp, da mi se restarà? J’espère que dans sa roche il y a des grains de moi. Et je l’amène à Finisterre. L’unda tòrna indré e mi cati la curent che boffa via questa malincunìa. L’unda spazza via quel sass, e lee spariss in dal prufuund da questa vita mia, fin a Finisterre. Sass che spariss Omm che nòda via Granei purtaa da l’unda Cumè fregüi, da questa vita mia. >>> Torna a “La parata dei secondi” |




